Benvinguts!!

Hola a tots i a totes esperem que els hi agradi cualsevol dubte ens el comenteu i ajudeu-nos a millorar i nosaltres també us ajudarem en lo que puguem gràcies per tot :D

dissabte, 29 d’octubre del 2011

VIDA DE UNA ADOLESCENTE. ♥

Todo empezó el día en que nací, aun no conocía nada de este mundo, ni la cosa más insignificante. Sentía alegría, emoción y ganas de descubrir que era eso tan i tan maravilloso para algunos, pero tan horrible para otros…la Infancia. Ése día era el comienzo de mi querida o por otro lado, de mi desastrosa  infancia.
Esos días en que sólo desearías estar con esa persona…♥ Sé que no me quiere y que no siente absolutamente nada por mí, tal vez una pena, pero ni un tan solo cariño, aprecio o amor. Porqué lo único que sé seguro, es que eres mi vida y que me encantas. *_* A veces quiero odiarte. Pero te quiero tanto que mi corazón no me lo permite... Reconozco que  nunca antes había estado enamorada de un Chico: $... Pero ahora hace años que lo estoy...y cada vez me enamoras más con tus miradas, tus bromas... No sé ni cómo ni porqué te quiero tanto, pero realmente sé que esto es real. Mis sentimientos hacia él, son realmente verdaderos, puros y presentes. Tal vez no estaremos nunca juntos, aunque alguien de este mundo piense que hacemos buena pareja, sería una pareja muy rara e especial. Te Amo y te aprecio, pero que sepas que yo no pido que me ames o que salgamos juntos, yo solo  pido que me quieras, ya sea como amiga o como algo más que una amiga y sobretodo que me aprecies. Porqué recuerda que siempre debes apreciar a todos aquellos a los que quieres, porque si no ellos podrían pensar lo contrario. Solo puedo decir una y otra y otra vez, que ERES MI VIDA ENTERA, que sólo por ti, no duermo, no como, me preocupo por cada vez que no me hablas, que pasa algo malo entre los dos… E incluso  he llegado a llorar miles de veces por ti. ¿Por qué? Pues porque te quiero y nada ni nadie lo podrá cambiar, ni yo misma. Yo en un pasado quise olvidarte… pero por desgracia no pude. Y entonces fue cuando aprendí que no siempre tenemos que olvidar a las personas que no nos quieren, así porque sí. Porqué a veces queremos querer a alguien, pero nuestro corazón no nos lo permite.
A veces me siento realmente sola, abandonada, que nadie me quiere… Antes  eso era verdad, en un pasado sí, pero algo ha cambiado y ese algo soy yo.
He roto mi gran muralla, para acercarme a la gente y permitir que así me conozcan por lo que soy, y no por lo que aparento. Porqué como una frase dice; “Nunca juzgues a nadie antes de haberlo conocido.”
Y es que en verdad, esta frase tiene toda la razón. ¿Por qué? Porqué en esta vida todos merecemos un mínimo respeto, aunque odies a otra persona con todas tus fuerzas, nadie debería hacer el mal a otras personas, porqué realmente yo pasé por eso y lo sigo viviendo ahora, pero lo que ha cambiado es que la gente me conoce mucho mejor. Y que aunque no sea  perfecta ni nada de todo eso, creo que tengo un gran corazón, y ya no es por presumir, porqué tampoco es que me guste hacerlo, pero si lo digo es porque estoy orgullosa de ello; estoy orgullosa de tener una cosa buena como mínimo, y esa cosa es mi corazón. Un corazón que ha sido maltratado, herido, odiado, despreciado y todo lo malo que se os pueda ocurrir. Pero a pesar de todo lo que pasó y lo que no pasó, aquí sigo, y aunque me cueste creer que así sea, es verdad i me alegro muchísimo por ello. He aprendido una gran cosa y es que cada uno tiene que ser como realmente quiere, no tiene que depender de los demás ni derrumbarse porque se burlen de él. Tal vez te tienen envidia quien sabe, o tal vez quisieran tener un corazón como el nuestro, uno puro, duro y fuerte. Porqué aunque os cueste creerlo, yo soy fuerte, es cierto que no tengo fuerza física, pero sí sicológica. He aguantado muchas cosas, y muchas de ellas aun las sigo aguantando, pero ahora ya no lloro, ahora sonrío a pesar de que no tenga la mejor vida, ni sea un ejemplo a seguir, a pesar de todo eso sigo sonriendo y riendo, y hago lo posible por vivir la vida al máximo y por llegar a ese maravilloso sentimiento llamado felicidad.
Mi vida siempre ha sido una mierda, tengo que admitir que hasta ahora siempre he sido o he parecido una amargada para los demás y para mí misma. Pero ahora no lo soy; porque ahora me río hasta morir, me divierto hasta que mi corazón ya no puede más y me dice: ¡Basta! Porque admito que estoy muy loca…y que a veces me vuelvo un poco macarra… Sé que soy la típica chica tímida y reservada que no llama la atención, de nada ni de nadie. Pero a mí eso realmente no me importa, porque yo hago mi vida y procuro vivirla con quienes quiero y quienes me quieren, e intento olvidar todo lo demás. 

dimarts, 25 d’octubre del 2011

Ojalá fuera todo tan fácil como dejarse llevar y bailar.

Y es que es eso lo que más rabia me da, que todo es muy difícil, porque soy de esa clase de chica que tiene tres vidas: la mía, la que se inventan los demás y la que mis padres creen que tengo. De vez en cuando me gustaría tener poderes, poder hacerme invisible, poder volar... Y me derrumbo cada vez que pienso que no estás conmigo, distante, lejos, muy lejos de mí, y me vuelvo a derrumbar, a llorar. Hoy es uno de esos días en los que te encuentras sola, que aunque tengas a alguien ahí siempre para apoyarte, ayudarte y sacarte una sonrisa, te sientes sola. No sabes por qué te sientes así por mucho que lo pienses, ¿es por tus amigos?, ¿es por él?… Quién sabe. La verdad es que a mí ahora mismo me gustaría poder sacar de nuevo esa sonrisa que yo tenía siempre en la cara, me gustaría hacer reír a mis amigos como siempre hacía, y poder reírnos recordando los mejores momentos del verano, pero a mí ya no me sale tan fácilmente esa sonrisa… No se me ocurren cosas para hacer reír a la gente… Y no tengo ganas de recordar los buenos momentos porque siempre se me vienen a la cabeza los malos… Aquellos días y aquellas en las que lo he pasado tan mal pensando en esa persona, en la persona que más he querido en la vida. Cada lágrima que cae de mis ojos es una pequeña parte de mi tristeza y de lo que de verdad siento por dentro. He intentado que no se me note, pero he llegado a un punto en el que es imposible ocultar lo que siento… A veces, si no llega a ser por ellos, no sería capaz de reírme, de divertirme, de hacer lo que mejor se nos da… Pero ahora mismo ni ÉL podría hacerme feliz. Hay días en los que no se si es mejor contárselo todo a mis amigos o simplemente esperar a que el tiempo ponga las cosas en su sitio… A lo mejor estoy así por mi inseguridad, o por las dudas que tengo de vez en cuando en la cabeza. Pero ¿por qué siempre me pasa eso? No se, pero siempre es la misma historia, cuando llego al punto de querer tanto a esa persona, siempre llegan las dudas… Son dudas pasajeras, que igual que vienen, se van. Pero así día tras día hasta que no puedes más y se lo cuentas a tus personas de confianza esperando una respuesta que te ayude. Esas personas te ayudan o te intentan ayudar y casi siempre lo consiguen, pero esta vez no es así. Porque cada cosa que veo, que escucho, que siento… me recuerda esos malos momentos que pasé. Ahora que por fin creí que era feliz me equivoqué. Espero que esto sea una mala racha, sin más. Puede que haya gente que piense que no tengo por qué estar así, porque tengo a alguien que me quiere, a alguien que me ayuda, a alguien que me hace feliz… Pero es un sentimiento que no se puede evitar, que cuando llega a lo más profundo de tu corazón permanece ahí toda la vida aunque a veces se esconda entre sentimientos felices, pero siempre, SIEMPRE acaba apareciendo de nuevo. Puede que esté madurando, si es así quiero seguir siendo siempre una niña, la niña que he sido siempre, la niña que se reía sin parar, la niña que siempre estaba feliz y nunca lloraba por esa persona. Porque tirar todos estos años de felicidad para mí es una tontería.

dimecres, 3 d’agost del 2011

Tú eres......TODO!

Dentro de mi te siento,
gracias a ti sigo viviendo
mi vida eres tú, tú eres mi vida
i sin ti no soy nada .

Hay mil maneras de de decir-te te quiero
pero la mínima para definir cuanto te amo,
esto te lo digo con el corazón en la mano
porque te lo mereces todo.

Solo al verte conectado
una sonrisa me sacas y contenta me siento
y sí además me hablas ya es un día perfecto,
que sepas que en mi 
corazón estavas, estas y estarás
nunca cambiaré y siempre te querré.


diumenge, 10 de juliol del 2011

Una palabra clave de la vida .

El perdón es una palabra muy importante en nuestra vida y muy grande. El perdón es el hecho de arreglar con el corazón el daño que hemos causado o que ha passado.Esta es una palabra clave porque siempre esta ahi para arreglar las cosas ,pero nuestro único problema  es que si la utilizamos para cualquier tonteria entonces ya pierde el valor ,además tenemos que ser concientes de las palabras que usamos como las componemos y en el momento que las decimos en la vida hay que ir con cuidado con bastantes cosas.Pero claro el perdón no canvia el passado pero puede variar el futuro si se ha hecho bien .La gente que perdona es la que ama pero claro es mas facíl perdonar a un enemigo que a un amigo, perdonar es mirar  el futro sin guardar recuerdos del passado.Pensad mucho en ello os parecera una tonteria pero es uno de los  pequeños secretos de la vida para vivir bien .
UN PERDÓN... 

Por todas esas horas de angustia que ayer pasaste, 
clavando la mirada en el horizonte distante, 
al navegar contra corriente y tu llanto dejaste, 
entre las rocas diluido con la espuma cortante. 

Perdón para sanar los sinsabores que sufriste, 
nublando tu vista mirando las huellas borradas, 
cuanto te hice daño y eso jamás lo mereciste, 
ni esas heridas en tus veredas desesperadas. 

Entrega un perdón amor, por fallarte demasiado, 
los celos vencen entre las pasiones encendidas, 
ahora necesito que ya vengas a mi lado, 
quiero recuperar contigo las horas perdidas. 

Te amo y tu agonía me ha dolido con toda el alma, 
nunca debí dudar de tu amor entero y constante, 
acariciaré tu rostro con mis versos de calma, 
recibiendo un perdón tuyo en este preciso instante. 

Los tiempos se colmarán de bendiciones eternas, 
refrendando con dulzura este amor que se nos mueve, 
para encontrar la verdad al dejar penas externas, 
en el camino pisado, olvidando algún relieve. 

Ama, perdona y olvida; hoy te lo dice una amiga, mañana te lo dirá la vida. ;)

divendres, 1 de juliol del 2011

La amistad a distancia :( y a la vez :) (L)

Vosotros habéis oído hablar de las amistades a distancia? Yo tengo alguna y sé que es eso de no poder ver cada día o cada semana a esa persona, pero aun así conservar nuestra amistad. Porqué los amigos son como las estrellas, aunque no los veamos, siempre están ahí. No hay porque preocuparse por las amistades a distancia, porqué a veces eso te hace sentir más ganas de ver a esa persona, pero solo en algunas ocasiones, en otras tienes las mismas ganas de verlos a todos tus amigos.
Todos hemos tenido al menos 1 amigo/a  a distancia y eso de alguna forma les hace especiales. Vives con el sentimiento de quererlos pero no poder verlos, pero solo el hecho de hablar con ellos por internet o ya sea por teléfono o cualquier forma te
alegra, i el pulso se te acelera es increíble lo que una persona puede llegar a hacer solo siendo su misma. Muchas veces los amigos reales al final te dejan y los de a distancia no, muchas veces te enamoras a distancia,  en fin la distancia es intriga, misterio pero sobretodo llena de imaginación y amor!!!  El amor a distancia es algo bastante complicado, pero si ése amor que sientes por esa persona realmente es verdadero,entonces sí que vale la pena. La distancia a la que estas de esa persona, te vuelve loca, el pensar que no verás a esa persona en varios meses, te pones  a recordar todos vuestros momentos junto a esa persona y te das cuenta de lo mucho que la quieres y la aprecias y que sin esa persona no serias nada,porqué ésa persona lo es todo para ti. Y entonces es cuando decides que nunca te alejarás de esa persona, pase lo que pase... Un sentimiento muy grande y misterioso, que nadie lo conoce mejor que tu mismo.  Por eso sé tu mismo, ama y quiere; porqué ése es el verdadero valor de la vida.

dimarts, 28 de juny del 2011

El meu millor dia !!!

El meu millor dia va començar molt malament , passant-me quasi-bé tot el dia fen les tasques de la casa. Després de aver acabat les tasques vaig mirar la televisió i , no hi havia res que m'iteresses llavors vaig decidir agafar l'ordinador . Em vaig estar una bona estona al facebook ,al messenger i escoltant musica em vaig començar a relaxar i aleshores!! em vaig en recordar d'una pagina web que em van comentar i em cridava l'atenció dit i fet em vaig ficar a la web i vaig veure que era bastant interessant i a més tenia un xat vaig obrir-lo i vaig començar a parlar aleshores vaig conèixer als meus millors amics i amigues . Una de elles anomenada  farida , i es que vaig poder percebre des de el primer moment que  era una persona genial em va encantar haver-la conegut  i sempre ens passen les mateixes coses o tenim telepatia això encara em va fer mes gràcia em sento molt identificada amb ella !!. Des de aquell dia que tinc un munt de amics i amigues que m'encanten i mels estimo moltisiim .  Alló em va fer reflexionar moltisim vaig poder entendre que les coses poden començar d'una forma i acabar totalment al contrari es increïble , i que hi han moments en que et pots sentir la mes desgraciada i solitària però en el mon hi ha molta gent que es sent com tu i molta gent bona que et pot ajudar així que mai perdis les esparençes i les forçes i sempre a combatir-les oles del mar !! en aquest cas la VIDA una paraula molt significativa i molt intensa.