Benvinguts!!

Hola a tots i a totes esperem que els hi agradi cualsevol dubte ens el comenteu i ajudeu-nos a millorar i nosaltres també us ajudarem en lo que puguem gràcies per tot :D

dissabte, 29 d’octubre del 2011

VIDA DE UNA ADOLESCENTE. ♥

Todo empezó el día en que nací, aun no conocía nada de este mundo, ni la cosa más insignificante. Sentía alegría, emoción y ganas de descubrir que era eso tan i tan maravilloso para algunos, pero tan horrible para otros…la Infancia. Ése día era el comienzo de mi querida o por otro lado, de mi desastrosa  infancia.
Esos días en que sólo desearías estar con esa persona…♥ Sé que no me quiere y que no siente absolutamente nada por mí, tal vez una pena, pero ni un tan solo cariño, aprecio o amor. Porqué lo único que sé seguro, es que eres mi vida y que me encantas. *_* A veces quiero odiarte. Pero te quiero tanto que mi corazón no me lo permite... Reconozco que  nunca antes había estado enamorada de un Chico: $... Pero ahora hace años que lo estoy...y cada vez me enamoras más con tus miradas, tus bromas... No sé ni cómo ni porqué te quiero tanto, pero realmente sé que esto es real. Mis sentimientos hacia él, son realmente verdaderos, puros y presentes. Tal vez no estaremos nunca juntos, aunque alguien de este mundo piense que hacemos buena pareja, sería una pareja muy rara e especial. Te Amo y te aprecio, pero que sepas que yo no pido que me ames o que salgamos juntos, yo solo  pido que me quieras, ya sea como amiga o como algo más que una amiga y sobretodo que me aprecies. Porqué recuerda que siempre debes apreciar a todos aquellos a los que quieres, porque si no ellos podrían pensar lo contrario. Solo puedo decir una y otra y otra vez, que ERES MI VIDA ENTERA, que sólo por ti, no duermo, no como, me preocupo por cada vez que no me hablas, que pasa algo malo entre los dos… E incluso  he llegado a llorar miles de veces por ti. ¿Por qué? Pues porque te quiero y nada ni nadie lo podrá cambiar, ni yo misma. Yo en un pasado quise olvidarte… pero por desgracia no pude. Y entonces fue cuando aprendí que no siempre tenemos que olvidar a las personas que no nos quieren, así porque sí. Porqué a veces queremos querer a alguien, pero nuestro corazón no nos lo permite.
A veces me siento realmente sola, abandonada, que nadie me quiere… Antes  eso era verdad, en un pasado sí, pero algo ha cambiado y ese algo soy yo.
He roto mi gran muralla, para acercarme a la gente y permitir que así me conozcan por lo que soy, y no por lo que aparento. Porqué como una frase dice; “Nunca juzgues a nadie antes de haberlo conocido.”
Y es que en verdad, esta frase tiene toda la razón. ¿Por qué? Porqué en esta vida todos merecemos un mínimo respeto, aunque odies a otra persona con todas tus fuerzas, nadie debería hacer el mal a otras personas, porqué realmente yo pasé por eso y lo sigo viviendo ahora, pero lo que ha cambiado es que la gente me conoce mucho mejor. Y que aunque no sea  perfecta ni nada de todo eso, creo que tengo un gran corazón, y ya no es por presumir, porqué tampoco es que me guste hacerlo, pero si lo digo es porque estoy orgullosa de ello; estoy orgullosa de tener una cosa buena como mínimo, y esa cosa es mi corazón. Un corazón que ha sido maltratado, herido, odiado, despreciado y todo lo malo que se os pueda ocurrir. Pero a pesar de todo lo que pasó y lo que no pasó, aquí sigo, y aunque me cueste creer que así sea, es verdad i me alegro muchísimo por ello. He aprendido una gran cosa y es que cada uno tiene que ser como realmente quiere, no tiene que depender de los demás ni derrumbarse porque se burlen de él. Tal vez te tienen envidia quien sabe, o tal vez quisieran tener un corazón como el nuestro, uno puro, duro y fuerte. Porqué aunque os cueste creerlo, yo soy fuerte, es cierto que no tengo fuerza física, pero sí sicológica. He aguantado muchas cosas, y muchas de ellas aun las sigo aguantando, pero ahora ya no lloro, ahora sonrío a pesar de que no tenga la mejor vida, ni sea un ejemplo a seguir, a pesar de todo eso sigo sonriendo y riendo, y hago lo posible por vivir la vida al máximo y por llegar a ese maravilloso sentimiento llamado felicidad.
Mi vida siempre ha sido una mierda, tengo que admitir que hasta ahora siempre he sido o he parecido una amargada para los demás y para mí misma. Pero ahora no lo soy; porque ahora me río hasta morir, me divierto hasta que mi corazón ya no puede más y me dice: ¡Basta! Porque admito que estoy muy loca…y que a veces me vuelvo un poco macarra… Sé que soy la típica chica tímida y reservada que no llama la atención, de nada ni de nadie. Pero a mí eso realmente no me importa, porque yo hago mi vida y procuro vivirla con quienes quiero y quienes me quieren, e intento olvidar todo lo demás. 

dimarts, 25 d’octubre del 2011

Ojalá fuera todo tan fácil como dejarse llevar y bailar.

Y es que es eso lo que más rabia me da, que todo es muy difícil, porque soy de esa clase de chica que tiene tres vidas: la mía, la que se inventan los demás y la que mis padres creen que tengo. De vez en cuando me gustaría tener poderes, poder hacerme invisible, poder volar... Y me derrumbo cada vez que pienso que no estás conmigo, distante, lejos, muy lejos de mí, y me vuelvo a derrumbar, a llorar. Hoy es uno de esos días en los que te encuentras sola, que aunque tengas a alguien ahí siempre para apoyarte, ayudarte y sacarte una sonrisa, te sientes sola. No sabes por qué te sientes así por mucho que lo pienses, ¿es por tus amigos?, ¿es por él?… Quién sabe. La verdad es que a mí ahora mismo me gustaría poder sacar de nuevo esa sonrisa que yo tenía siempre en la cara, me gustaría hacer reír a mis amigos como siempre hacía, y poder reírnos recordando los mejores momentos del verano, pero a mí ya no me sale tan fácilmente esa sonrisa… No se me ocurren cosas para hacer reír a la gente… Y no tengo ganas de recordar los buenos momentos porque siempre se me vienen a la cabeza los malos… Aquellos días y aquellas en las que lo he pasado tan mal pensando en esa persona, en la persona que más he querido en la vida. Cada lágrima que cae de mis ojos es una pequeña parte de mi tristeza y de lo que de verdad siento por dentro. He intentado que no se me note, pero he llegado a un punto en el que es imposible ocultar lo que siento… A veces, si no llega a ser por ellos, no sería capaz de reírme, de divertirme, de hacer lo que mejor se nos da… Pero ahora mismo ni ÉL podría hacerme feliz. Hay días en los que no se si es mejor contárselo todo a mis amigos o simplemente esperar a que el tiempo ponga las cosas en su sitio… A lo mejor estoy así por mi inseguridad, o por las dudas que tengo de vez en cuando en la cabeza. Pero ¿por qué siempre me pasa eso? No se, pero siempre es la misma historia, cuando llego al punto de querer tanto a esa persona, siempre llegan las dudas… Son dudas pasajeras, que igual que vienen, se van. Pero así día tras día hasta que no puedes más y se lo cuentas a tus personas de confianza esperando una respuesta que te ayude. Esas personas te ayudan o te intentan ayudar y casi siempre lo consiguen, pero esta vez no es así. Porque cada cosa que veo, que escucho, que siento… me recuerda esos malos momentos que pasé. Ahora que por fin creí que era feliz me equivoqué. Espero que esto sea una mala racha, sin más. Puede que haya gente que piense que no tengo por qué estar así, porque tengo a alguien que me quiere, a alguien que me ayuda, a alguien que me hace feliz… Pero es un sentimiento que no se puede evitar, que cuando llega a lo más profundo de tu corazón permanece ahí toda la vida aunque a veces se esconda entre sentimientos felices, pero siempre, SIEMPRE acaba apareciendo de nuevo. Puede que esté madurando, si es así quiero seguir siendo siempre una niña, la niña que he sido siempre, la niña que se reía sin parar, la niña que siempre estaba feliz y nunca lloraba por esa persona. Porque tirar todos estos años de felicidad para mí es una tontería.